Z poprzedniego artykułu dowiedzieliśmy się już nieco na temat grupy ryzyka, przyczyn oraz głównych objawów zaburzeń hiperkinetycznych. Pozostajemy ciągle w temacie tej dolegliwości, skupiając się tym razem na jej rozpoznaniu i leczeniu.

 

Rozpoznanie

Diagnozy – w oparciu o klasyfikację ICD-10 – dokonuje psychiatra dziecięcy. Duża znaczenie dla „werdyktu” ma wiek małego pacjenta oraz czas utrzymywania się zauważonych objawów. Nie powinien być on krótszy niż pół roku

Warto w tym miejscu wspomnieć o tendencji do nadużywania przez laików terminu ADHD. Wzmożona aktywność czy problemy z uwagą nie zawsze muszą wynikać z zaburzeń  hiperkinetycznych. Mogą być to po prostu indywidualne cechy malca.

Zanim samodzielnie zidentyfikujemy problem – zastanówmy się czy objawy występują w przynajmniej dwóch różnych środowiskach i czy utrudniają one normalne funkcjonowanie. Najlepiej jednak postawić na wiedzę i doświadczenie specjalisty.

 

Leczenie

Gdy diagnozę mamy już za sobą, malca należy poddać kompleksowej i wielowymiarowej terapii, oddziaływującej na aspekty psychoedukacyjne, behawioralne oraz społeczne. Ważnym elementem leczenia jest także terapia rodzinna.

Pewnym uzupełnieniem tej formuły może być farmakologia. Podawane dziecku psychostymulanty mają za zadanie m.in. poprawić koncentrację.

Szybkie i efektywne leczenie jest niezwykle istotne, ponieważ zaburzenia hiperkinetyczne mogą utrzymywać się również w wieku dorosłym. Ich obecność wiąże się dodatkowo ze zwiększeniem prawdopodobieństwa pojawienia się depresji, stanów lękowych, a także uzależnień.

 

Zamiast lekceważyć problem, wspomóżmy dziecko w walce z nim. Bez naszego wsparcia i miłości szansa na sukces jest naprawdę nikła…