Nadpobudliwość, impulsywność oraz kłopoty z koncentracją… Są to najpowszechniejsze objawy – często utożsamianych z ADHD – zaburzeń hiperkinetycznych. Powiązanie obu dolegliwości nie powinno dziwić, lecz podkreślmy, że wyraźną granicę między nimi stanowią kryteria diagnostyczne. A może „problemem” są jedynie zindywidualizowane cechy danego malca?

 

Kto i dlaczego?

Uważa się, że dysfunkcje w obrębie hiperkinetyczności najczęściej dotykają dzieci w wieku 6-9 lat. Nie wykluczone jednak, że wzrost zauważalności objawów wynika z możliwości porównania zachowania pociechy z jej szkolnymi kolegami i koleżankami.

Badacze nie są również zgodnie względem częstotliwości występowania zaburzeń. Można jednak przyjąć, że cierpi na nie od 3 do 8% dzieci.

A co stanowi przyczyny omawianego problemu? Przede wszystkim niewłaściwy rozwój układu nerwowego oraz podłoże genetyczne. Nie bez znaczenia jest także ekspozycja ciężarnej kobiety na czynniki szkodliwe – alkohol, papierosy, metale ciężkie czy niedotlenienie. Kolejnym źródłem może być konfrontacja malca z niekorzystnymi warunkami rozwojowymi.

 

Trzy sfery problemu

Objawy? Wyróżniamy ich trzy główne płaszczyzny – uwagę, aktywność i impulsywność.

W pierwszej możemy wskazać choćby na tendencje do zapominania o obowiązkach i niedokańczania podjętych działań oraz dużą rozpraszalność. Duże trudności sprawia postępowanie według udzielonych wcześniej instrukcji czy ogólnie planowanie i organizacja pracy.

Jeżeli mówimy o aktywności, na główny plan wysuwa się nadpobudliwość i hałaśliwość. Dotyczy to szczególnie sytuacji, w których wszelkie formy nadaktywności są wskazane w jak najmniejszym stopniu.

No i impulsywność, charakteryzująca się przede wszystkim niecierpliwością i – determinowanym przez nią – przeszkadzaniem innym w konwersacjach, obowiązkach czy zabawach.

 

Już w następnym artykule opowiemy o rozpoznawaniu oraz leczeniu zaburzeń hiperkinetycznych. Serdecznie zapraszamy…