Rodzice dość niepewnie podchodzą do tematu wizyty u psychologa dziecięcego. Przede wszystkim jest spowodowane przekonaniem, że takie spotkanie to najlepszy dowód na popełnienie błędów wychowawczych. Unikając pomocy specjalisty, opiekunowie nie chcą przyznać się do swojej porażki. Taki sposób myślenia jest bardzo niewłaściwy. Po pierwsze, problemy z dzieckiem mogą zostać wywołane przez zupełnie inne czynniki, np. różnego rodzaju zaburzenia i choroby czy nagłe zmiany warunków życia. Po drugie, jeżeli nawet ich źródeł możemy doszukać się w rodzicielskich potknięciach to nie ma ludzi nieomylnych, a przyznanie się i chęć naprawy popełnionych błędów to oznaka miłości, odwagi i zdrowego rozsądku.

Gdy słowo wstępu już za nami, zastanówmy się jak powinno wyglądać przygotowanie do wizyty. Podczas zapisów warto spytać czy na pierwsze spotkanie udać się samemu czy z dzieckiem. Jego głównym elementem jest bowiem przeprowadzenie wywiadu, podczas którego możemy spodziewać się pytań dotyczących rozwoju i stanu zdrowia malca, jego relacji z innymi oraz sytuacji rodzinnej. W udzieleniu odpowiedzi pomocne będą przygotowane w domu notatki. Jeżeli psycholog mimo wszystko poprosi o przyprowadzenie dziecka, postara się nawiązać z nim kontakt i być może przeprowadzi testy diagnostyczne. Aby dziecko czuło się mnie zestresowane, warto zabrać ze sobą jego ulubioną zabawkę – dzięki czemu poczuje się ono pewniej i bezpieczniej.

Pierwsze spotkanie wygląda nieco inaczej, gdy pacjent jest już nastolatkiem. Jego początkową fazę stanowi bowiem wspólna rozmowa z dzieckiem i rodzicami, co ma na celu poznanie różnych punktów widzenia. Później przychodzi pora na kontakt o charakterze indywidualnym.

Po zakończeniu spotkania – psycholog decyduje czy zaproponować kolejne wizyty lub skierować dziecko na terapię. Najważniejszą rolę odgrywa jednak systematyczna praca w domu.

Po ustalonym wcześniej czasie, rodzice zostają poinformowani o efekcie podjętych działań i dalszym planie terapii.

 

Uwaga! Pamiętaj, aby:

• spotkanie z psychologiem poprzedzić rozmową ze dzieckiem, w której wyjaśnimy mu zasadność wizyty u specjalisty,
• na miejsce konsultacji dotrzeć nieco wcześniej, co umożliwi dopięcie wszelkich formalności,
• nie traktować psychologa jako czarodzieja, który jedną radą rozwiąże wszelkie problemy,
• nie rozmawiać z innymi o problemach z dzieckiem; nawet jeżeli malec nie rozumie jeszcze znaczenia wielu słów to na podstawie intonacji Twego głosu czy wyrwanych z kontekstu słów może stworzyć w głowie negatywny obraz swej osoby.