Emocje są nierozerwalnym elementem naszej codzienności. Co jednak, gdy są one wyrażane w sposób – wydawałoby się – nieadekwatny do zaistniałej sytuacji? Taka chwiejność emocjonalna może być przejawem zaburzeń integracji sensorycznej. Spójrzmy na kilka przykładów:

• nieustanny płacz niemowlęcia w trakcie wykonywania przez rodziców działań pielęgnacyjnych czy przy karmieniu,
• niechęć w stosunku do zmiany ubrań,
• unikanie kąpieli, obcinania włosów i paznokci.

Przedstawione przykłady to jedne z najpowszechniejszych objawów nadwrażliwości dotykowej. Jednak nie tylko ona stanowi tu problem – równie silny dyskomfort powodować może choćby nadwrażliwość na bodźce słuchowe czy wzrokowe. Często uniemożliwia ona normalne uczestnictwo dziecka w koncertach, imprezach urodzinowych czy seansach kinowych. Nadwrażliwość smakowa/węchowa to z kolei źródło grymasów przy spożywaniu posiłków, głównie poza domem.

Jak powszechnie wiadomo, dużo radości sprawia dzieciom aktywna zabawa z rówieśnikami. Nie jest to jednak regułą, ponieważ np. dyspraksja zmienia te pozytywne uczucia o 180 stopni. Ta dolegliwość znacznie utrudnia bowiem planowanie zarówno prostych czynności, jak i bardziej złożonych sekwencji ruchowych. Poza tym wywołuje zauważalne problemy w procesie uczenia.

Rozchwianie emocjonalne negatywnie odbija się na funkcjonowaniu w społeczeństwie. Ważne, aby zmagające się z nim dziecko wychowywać w poczuciu bezpieczeństwa i wsparcia ze strony najbliższych. Warto również skorzystać z terapii integracji sensorycznej.