Dzieci wysoko wrażliwe – ang. High Needs Baby – ze względu na typową im łatwość przestymulowania wymagają od swoich rodziców szczególnej uwagi. Zwiększona spostrzegawczość i siła napływających odczuć, a także emocjonalna reaktywność znacznie utrudniają im funkcjonowanie i dostosowywanie się do nowych warunków.

 

Przyczyny

Wysoka wrażliwość jest cechą wrodzoną związaną ze specyfiką układu nerwowego. Zmagające się z nią dziecko cechuje hiperaktywność, której skutkiem są choćby nieprawidłowości w rejestrowaniu sygnałów sensorycznych.

Nadpobudliwość komórek przejawia się nie tylko w konfrontacji z czynnikami fizycznymi, ale również emocjonalnymi oraz społecznymi. Jest związane z korelacją wrażliwości z temperamentem oraz  obszarami mózgu odpowiedzialnymi za empatię.

 

Dwie strony  medalu

Niskiej odporności na wpływy z otoczenia/środowiska czy trudnościom z podejmowaniem decyzji (skłonność do dokładnych refleksji) towarzyszy wiele pozytywnych cech. Można wymienić tu np.: spostrzegawczość, kreatywność, empatia, uważność, inteligencję emocjonalną oraz artystyczną wrażliwość.

Współczesny świat wymaga jednak od nas głównie zdolności łatwej adaptacji do dynamicznie zachodzących zmian, odporności na stres i rozwagi. Jak dzieci o wysokiej wrażliwości mają się w nim odnaleźć?

 

Akceptacja

Zasadniczą rolę odgrywają tutaj rodzice, którzy muszą zrozumieć i zaakceptować „wyjątkowość” swych pociech, dostosowując do ich wymagań (np. „nieodkładalność”) stosowane metody wychowawcze. Powinni wspierać maluchy w obliczu trudności, wspomagać je w nauce samodzielności i pokazywać zalety wrażliwości. Istotne jest wyjaśnienie smykowi właściwego znaczenia oraz sposobu przeżywania emocji. Warto uświadomić mu, że nie jest odpowiedzialny za wszelkie potrzeby otoczenia.

Postarajmy się stwarzać przyjazne warunki do jego rozwoju. Presja czasu czy stałe ocenianie działań tylko zwiększy jego pobudzenie.