W dzisiejszym artykule zagłębimy się nieco w historię terapii integracji sensorycznej, przybliżając sylwetkę jej twórczyni – dr A. Jean Ayres.

 

Kariera naukowa

Urodziła się ona 18 stycznia 1920 w kalifornijskim San Joaquin Valley. Mimo tego, że wychowała się na farmie i miała dość poważne problemy z nauką, odniosła błyskotliwą karierę uniwersytecką. Najpierw zdobyła tytuł magistra z zakresu terapii zajęciowej, by następnie wstąpić w poczet profesorów wykładowców, zostać doktorem psychologii i ukończyć studia podyplomowe.

Opierając się nie tylko na wiedzy, ale również własnych doświadczeniach – zaczęła badać powiązania między procesami psychoneurologicznymi i zaburzeniami we właściwej edukacji. Stało się fundamentem pod opracowanie teorii metody integracji sensorycznej oraz stworzenie kilkunastu testów, pozwalających wykryć ewentualne dysfunkcje w obrębie reakcji na bodźce. Wspomniane testy – do dnia dzisiejszego – stosowane są jako popularne narzędzia diagnostyczne.

W dorobku Amerykanki znalazło się ponad 50 publikacji naukowych. Z pasją nagrywała również specjalistyczne filmy szkoleniowe. W dziele tym bez wątpienia pomogło jej założenie własnej kliniki (w 1975 r. w Torance). Placówka zyskała tak dużą popularność, że szybko została przekształcona w Centrum Terapii i Badań Integracji Sensorycznej.

 

Zasługi

Jej zasługi dla rozwoju SI są ogromne i – co najważniejsze – w pełni docenione. Świadczą o tym choćby odznaczenia otrzymane od American Ocupational Therapy Association i późniejsze członkostwo w tej organizacji. Prace dr Ayres zostały przetłumaczone na kilkanaście języków, a zawarte w nich teorie i hipotezy nadal tworzą podstawy wielu wystąpień na tematycznych konferencjach i sympozjach.

 

Prekursorka terapii integracji sensorycznej zmarła 16 grudnia 1988 r. z powodu choroby nowotworowej.