Częste upadki są typowe dla dziecka, które dopiero niedawno opanowało sztukę chodzenia. Potrzeba bowiem nieco czasu, aby u smyka odpowiednio rozwinęła się ruchowa koordynacja. Co jednak, gdy mimo praktyki, niezdarność nie chce zniknąć? Może to być jeden z objawów dyspraksji.

Określamy ją jako zaburzenie rozwojowe, powodujące problemy w zakresie organizacji motoryki. Jednak koordynacja ruchu to nie jedyna sfera życia, na którą wpływa omawiana dysfunkcja. Kłopotom w wykonywaniu precyzyjniejszych i bardziej złożonych aktywności (np. poruszanie się, ubieranie, sport, chodzenie po schodach) towarzyszą zazwyczaj trudności w nauce. Dziecko cierpiące na dyspraksję nie radzi sobie z zapamiętywaniem, starannym rysowaniem i pisaniem czy płynnym czytaniem. Stara się unikać lekcji wychowania fizycznego oraz zadań grupowych. Poza tym, zmaga się z problemami z koncentracją i myśleniem abstrakcyjnym. Cechuje je szeroko rozumiana powolność i nieśmiałość. Ze względu na niską samoocenę oraz nadmierną szczerość nienajlepiej radzi sobie z kontaktem z innymi ludźmi. Często daje wyraz swojemu roztargnieniu, braku organizacji oraz tendencji do łatwego popadania w zdenerwowanie.

Gdzie należy doszukiwać się przyczyn dyspraksji? Niestety nie udało się tego jeszcze ustalić. Zazwyczaj wiąże się ją jednak z niedorozwojem mechanizmów wzrostu neuronów bądź uszkodzeniem mózgu. Badania wskazują, że ryzyko wystąpienia tej dysfunkcji zwiększają niedotlenienie okołoporodowe, niska masa urodzeniowa czy nawet wcześniactwo.

Jak więc radzić sobie z tym niezwykle uciążliwym zaburzeniem? Zacznijmy od tego, że jest ono nieuleczalne. Nie należy się jednak poddawać, ponieważ istnieją sposoby na złagodzenie jego objawów. Fundamentalnym elementem terapii jest ścisła współpraca rodziców dziecka z gronem specjalistów – z psychologiem, logopedą oraz fizjoterapeutą. Właściwa kooperacja umożliwi bezpieczną i skuteczną naukę konkretnych czynności niezbędnych do codziennego funkcjonowania. Ważne, aby wzbogacić ją o atrakcyjne zabawy i aktywności typu taniec, gimnastyka czy pływanie. Dobre efekty przynosi muzykoterapia oraz hipoterapia. Co ciekawe, nie bez znaczenia jest również żywienie. Dzieci z dyspraksją często mają niedobór kwasów tłuszczowych. Warto więc do diety wprowadzić produkty bogate w te związki. Bardzo istotna jest także postawa samych opiekunów. Powinni oni traktować swoją pociechę z życzliwością i wyrozumiałością, chwaląc każdy jej mały sukces. Podobne zachowanie powinno cechować nauczyciele i kolegów ze szkoły. Pomocne będą też lekcje indywidualne.

Jeżeli podejrzewasz, że Twoje dziecko cierpi na dyspraksję – natychmiast udaj się do specjalisty. Zapraszamy do konsultacji w naszym Centrum.