Nie ma chyba pary, która nigdy się nie kłóci. Konflikty są wpisane w każdy związek, ważne jest jednak to, aby rozwiązywać je we właściwy sposób. Szczególnie, gdy obok znajduje się dziecko. Dziecko, które z reguły potrafi bezbłędnie wyczuć napięcie między rodzicami. Na nic zdaje się więc bagatelizowanie czy zaprzeczanie domowej awanturze.

Rodzinne kłótnie są dla malca niczym taran rozbijający mur bezpieczeństwa, miłości i radości. Spokój i szczęście zastępowane jest wtedy przez strach, niepewność oraz poczucie winy. Tak, poczucie winy, ponieważ dziecko nie rozumiejąc motywacji dorosłych, za źródło problemu uznaje siebie.

Pamiętajmy, że każda kłótnia wpływa negatywnie na psychikę dziecka. Oddziaływanie to jest szczególnie silne, gdy ostre wymiany zdań cechuje powtarzalność i intensywność. Przerażenie, brak stabilności i poczucie zagrożenia mogą odprowadzić do wielu negatywnych konsekwencji. Często pojawiają się wtedy stany lękowe i nerwice, którym towarzyszą wymioty czy nocne moczenia. Zauważalna jest także tendencja do reprezentowania przez dziecko zachowań trudnych, stanowiących próbę odciągnięcia rodzicielskiej uwagi od sporów. Nie należy również zapomnieć, że opiekunowie są dla malca najważniejszym wzorcem i autorytetem. Agresja w domu może więc przełożyć się na podobne zachowanie młodego człowieka wobec jego otoczenia (w szkole czy grupie rówieśniczej).

Nie można także wykluczyć pojawiania się zaburzeń nastroju bądź osobowości, a nawet dysfunkcji w kontroli popędów czy identyfikacji płciowej. Wystąpić mogą też kłopoty z nauką, zachowania autodestrukcyjne (samookaleczanie) i kompulsywne (wyrywanie włosów) czy problemy z rozwojem psychofizjologicznym (bezsenność, jąkanie). Niejednokrotnie wroga atmosfera w rodzinna stawała się determinantem do ucieczek z domu, dewiacji czy prób samobójczych.

Jak widać, kłótnie między rodzicami są niezwykle poważnym i szkodliwym dla dziecka czynnikiem. Na początku artykułu wspomnieliśmy jednak o tym, że nie istnieje związek pozbawiony konfliktów. Starajmy się ich unikać, a w przypadku, gdy jest to niemożliwe, przestrzegajmy kilku istotnych zasad.

1. Konstruktywny spór oparty jest m.in. o kulturę słowa, empatię oraz umiejętność wzajemnego słuchania
2. Powstrzymaj się od wszelkich form agresji. Potęguje to strach i niepewność dziecka.
3. Nie wciągaj w konflikt swojej pociechy. Do jej właściwego rozwoju niezbędna jest miłość i obecność obojga rodziców. Nie karzmy więc wybierać czy opowiadać się po jednej ze stron.
4. Każdą ostrzejszą wymianą zdań powinny kończyć szczere przeprosiny, przyznanie się do błędu i wyjaśnienie, że to BYŁ tylko chwilowy problem i wszystko jest już dobrze.
5. Nie kumulujmy w sobie gniewu, nie ukrywajmy swych uczuć.

Jeżeli dziecko źle radzi sobie ze sprzeczkami rodziców, warto jak najszybciej udać się z nim do psychologa.