W poprzednim artykule wyjaśniliśmy istotę, genezę oraz główne założenia hipnoporodu. Dziś kolejna porcja informacji na temat naturalnego podejścia autorstwa Marie F. Mongan.

 

Specyfika hipnoporodu

Warto podkreślić, że metoda ta uważana jest za przedłużenie seksualności obojga partnerów oraz znakomity przejaw relacji rodzinnych.

Procesowi towarzysz specyficzny i znacznie subtelniejszy język, który ma na celu wyrażenie szacunku. Przykład? Zamiast popularnego „przyj” mówi się „wydychaj dziecko na świat”.

Podczas porodu dużą rolę odgrywa wiedza na temat funkcjonowania uczestniczących w nim mięśni i efektywna bierność. Pozwala to opanować strach i wsłuchać się w głos instynktu. Niezbędne informacje przyszła mama zdobywa podczas zajęć przygotowawczych. „Program” pomaga m.in. zrozumieć rolę hormonów i autonomicznego układu nerwowego, a także zasady niezbędnych technik oddechowych. Poruszane są wreszcie kwestie wyciszenia i kotwiczenia. Wybiera i nasyca się tu przyjemnymi skojarzeniami zapach, który w trakcie aktu rodzenia otworzy bramę do głębokiego, pełnego euforii relaksu.

 

Nie przyj!

Charakterystyczną cechą hipnoporodu jest całkowita rezygnacja z parcia. Zdaniem zwolenników naturalnego podejścia czynność ta stanowi jedynie zbędny wysiłek, który dodatkowo wiąże się z ryzykiem niedotlenienia. Zastąpić należy go tzw. „J-breathingiem” czyli specjalnym sposobem oddychania skierowanym w dół (nos – podniebienie – tylna ściana gardła – brzuch – nos), na kształt litery J.

 

Hipnoporód nie jest żadną fantazją czy jarmarczną sztuczką. Stanowi natomiast przejaw właściwego wykorzystania instynktu i wiedzy. Podejście to zyskuje coraz większe zainteresowanie również w naszym kraju o czym świadczy rozrastająca się oferta tematycznych kursów oraz prężnie działające hipno-doule.