Terapia ustno-twarzowa ukierunkowana jest na stymulację określonych punktów i mięśni – twarzy, szyi, karku i klatki piersiowej – uczestniczących w procesach mówienia, jedzenia czy wyrażania emocji (mimika). Terapeuta dzięki różnym formom masaży stymuluje nie tylko okolice ustno-twarzowe, ale i wnętrze jamy ustnej. W przypadku neofobii żywieniowej – terapia ustno-twarzowa wspierana jest terapiami sensorycznymi.
Główne cele terapii:
- usprawnienie odruchów prawidłowego ustawiania głowy, przełykania, gryzienia, żucia, ssania,
- wspieranie procesów skorelowanych z rozwojem mowy.
Dolegliwości leczone terapią ustno-twarzową:
- asymetria twarzy,
- dziecięce porażenie mózgowe,
- zespół wad wrodzonych (np. Downa),
- autyzm,
- zaburzenia/opóźnienia w rozwoju mowy,
- zaburzenia żucia, gryzienia, ssania itd.,
- nadpobudliwość,
- niezintegrowane odruchy twarzy.
Wśród najistotniejszych elementów terapii wyróżniamy:
- wokalizacja,
- wsparcie w rozwoju mowy,
- poprawa artykulacji i funkcji oddechowej,
- znormalizowanie napięcia mięśni twarzy, warg czy języka,
- wzbogacenia mimiki twarzy,
- zredukowanie nadmiernego ślinienia,
- polepszenie funkcji pokarmowych.